همراهان بزرگوار سلام عليكم

سال نو بر شما فدائيان مهدويت مبارك باد و انشالله سالي پر از خير و بركت در پيش رو داشته باشيد

انشالله كه سال 1386 آخرين سالي باشد كه مولا و سرورمان در پشت پرده ي غيبت در غربت به سر ميبرد. آمين

از همگي التماس دعاي مخصوص دارم . يامهدي فاطمه(س)

بسم الله الرحـــمن الرحيـــم

يا مقـلب القــلوب و الابصــار

يا مدبــــر الليـــــل و النــــهار

يا محــول الحــول و الاحـــوال

حول حالنا الي احسن الحال

به سال 1386 خوش آمديد . يك صفحه ديگر از دفتر زندگي ورق خورد . 

دفتري كه نميداني چند برگ است . 40 - 50 -  60 - 70  و يا شايد اين آخرين برگ باشد !!!

دفتري كه براي هركس يك جور است . براي بعضي ها ، دفتر تميز و مرتبي است . بعضي دفترها كثيف و نامرتب اند .

بعضي ها در هم و مغشوش . نه خطي ، نه خط كشي ، نه جلدي ، نه نظمي ، نه هدفي ، نه برنامه اي ....

دفترها همه ورق ميخورد و شماره اي به شماره قبلي اضافه ميشود 18 ، 19 و ....

بعضي دفترها خواندني اند ، صفحه ها پر است از ستاره هاي روشن ، پر از شعر ، داستان زندگي خيلي ها شعر است ، بعضي ها غزل اند ، عاشقانه و لطيف.

اي كاش دفتر من هم شعر بود ، غزل بود ، عاشقانه و پر از پروانه ...

دفترها ورق ميخورد ، صفحه اول ، سفيد و پاك ، هنوز رنگ و روي فرشته ها را دارد ،

براي مسافر كوچولوي تازه از راه رسيده ، نه خطي ، نه سياهي ، نه حرفي .

همين طور صفحه ها ورق ميخورد

صفحه دوم

صفحه سوم

.

.

صفحه 16 – 17  كم كم با مفاهيم تازه اي آشنا مي شوي ، دلت مي لرزد ، تنت عرق ميكند و قلبت مانند عقربه ساعتي خراب تند تند مي زند ، اتفاقي افتاده ، حس غريبي داري ،‌كم كم مي فهمي اين همان عشق است ، عاشقي كه از آن خيلي مي شنوي ، تجربه هاي جديد زندگي ، گاه شيرين ، و گاهي تلخ . عشق زمين مي تواند پله عشق آسمانها باشد . اگر درك كني كه اگر فهميدي براي عشق زمين هم حرمت قائل مي شوي .

صفحه ها چنان باسرعت ورق ميخورد كه باور نميكني . 18 – 19 .....

گيج و كلافه اي عادت كردي كه هر سال لحظه سال تحويل به فكر دفتر زندگي بيفتي ، فكر مي كني ، قول و قرارها با خودت مي گذاري و باز دفتر را مي بندي ، مي گذاري در پستوي خاك گرفته در كنج دلت ، تا سال بعد .

سالها ميگذرد ، 24 – 25 دفتر زندگي را كه دوباره باز ميكني ، به وحشت مي افتي ، اينهمه سال .... من چه كردم ؟؟!! چه بودم ؟؟!! فقط زندگي كردم مثل بقيه يا نه ....

غير از تكرار زندگي چه كردي ؟ هراسان و سرگردان لابلاي ورق هاي زندگي را مي گردي .

كاش خطي بود روشن و پرستاره . لابلاي اين همه خط خطي هاي سياه ، ردّ پايي از خدا بود ، خط خطي هاي نوراني زندگيت چقدر كم است ؟ يعني باور كنم كه خدا اينقدر كمرنگ بوده در زندگيم !!!

خدا ، عبادت ، معنويت ، تنها نقطه هاي نوراني اي كه باقي ماندند . مثل بقيه درهم و سياه نشده اند ولي چرا اينقدر كم؟؟؟!!!

چه كرده ام با خودم؟؟!!

دفتر زندگي را اين بار نمي بندم ، مثل تمام سال هاي گذشته به فراموشخانه ذهنم نمي سپارم ، دلم ميخواهد اين بار خودم را تقرير كنم ، مقدراتم را كه نه ، كارهايم را ، اعمالم را ، مي خواهم شرم كنم از بي ستاره بودن ورق هاي دفتر زندگيم

واي كه دفترم چقدر نامرتب است . بايد از اول شروع كنم ؛

دفترم را با زيباترين و شاعرانه ترين كاغذ دنيا جلد كنم ، ورق هايش را خط كشي كنم . براي صفحات بعدي كه نمي دانم چندتايي مانده ، برنامه ريزي كنم . بايد ستاره هاي دفترم را زياد كنم.

ستاره عشق ، معرفت . مي دانم كه با هر نماز با حضور دل ، يك ستاره به دفترم اضافه مي شود ، با هر يك ياربي كه از ته دل بگويم ، باصفاي قلبم و درونم با عشق به آفريده هاي خدا ، مهرباني ، با صفا ، ستاره اي به دفترم اضافه مي شود ، بايد ستاره ها را زياد كنم . بايد خط خطي هاي مغشوش و درهم را پاك كنم . خط خطي هاي سرگرداني ، بي هدفي ، بلا تكليفي و از همه مهمتر لحظه هاي بي خدايي را ....

تمام لحظه هايي را كه فراموش كردم خدا هست ، كه من بودم و خدا نبود . واي بر من و واي بر لحظه هاي بي خدا ، بايد تمرين كنم ، رونويسي كنم هزار مرتبه كه خدا به شما از آنچه فكر مي كنيد نزديك تر است .

بايد آنقدر تمرين كنم تا نزديكي اش را حس كنم ، با تمام وجودم كه خداهست ، هميشه ، همه جا .

بايد براي دفتر عمرم آنقدر ستاره جمع كنم كه وقتي قرار شد با دفترم نزد خدا روم براي حساب و كتاب نميرم از شرمندگي .

دوست دارم با سربلندي سرم را بالا بگيرم ، چشم بدوزم به خدا و دفترم را تقديمش كنم و بگويم نازنينم بودم و هستم همانطور كه خودت خواسته بودي ، دوست دارم خدا را ببينم ، با چشم سر كه نه ، با چشم دل .

مي دانم كه بهار امسال رنگ و رويي ديگر خواهد داشت . من مي توانم خدا را در شكوفه ها ببينم .

در جوانه ضعيف و كوچك يك درخت ، در ابرهاي درهم و سفيد آسمان ، من با طبيعت جوانه خواهم زد ، عشق و ارادت و محبت جوانه خواهد زد در قلبم ، به تعداد تك تك سلول هايم تكثير خواهد يافت .

ميدانم وقتي سال بعد مي نيشيم پاي سفره هفت سين خجالت نخواهم كشيد از اينكه قرآن بدست گيرم و خود را پشت آن پنهان نخواهم كرد كه قرآن جزئي خواهد بود از وجودم .

ديگر وقتي به دفتر زندگيم فكر كنم ، وحشت نميكنم از تكرار سال ها ، غصه نخواهم خورد ، از افزايش جنون آميز شماره هاي دفتر ، مبهوت به ورق هاي گذشته نگاه نخواهم كرد . كه من سرشارم از خدا و خدا يعني زندگي .

به سال 1386 خوش آمدي و من امسال متولد خواهم شد ....!!!!

« بسم رب النبي صلي الله عليه و آله »

كدامين غم را به شما تسليت گويم غم كريم اهل بيت را يا غم جانگداز رحمة للعالمين را

جهانيان بايد بگريند تا ابد در رثاي اين بزرگ مردان عالم

پس بياييد باهم با سر دادن آل ياسين اين مصيبت عظما را به قطب عالم امكان حضرت بقية الله اعظم (ع) و ام ابيها حضرت زهراي مرضيه (س) تسليت بگوييم

 باشد كه رهرويي حسني براي اينان باشيم

آمين . يا رب العالمين

« بسم رب الحسين »

اربعين سرور و سالار شهيدان حسين بن علي عليه السلام و قمر بني هاشم عباس بن علي عليه السلام را خدمت شما رهروان عاشورایی تسليت عرض ميكنم.

همراهان بزرگوار سلام عليكم

نميدونم چه سريه كه قراره اربعين حسيني رو ما در سرزمين عشق ، كربلاي ايران ، فكه باشيم

انشالله اگر لايق بودم نايب الزياره شما خوبان خواهم بود

و دعا كنيد برام كه اين زيارت حداقل يه زيارت بامعرفتي باشه نه مانند سفرهاي قبل كه ....

از همگي التماس دعا . يا زهراي مرضيه

كربلا پايتخت عطش است.عطشي كه قلب آب را مي سوزاند. نداي هل من ناصري كه بي پاسخ مي ماند.دل هاي زنگار گرفته اي كه قفل بي غيرتي و نا مردي خورده است.

بوي خون،بوي غم،بوي اشك هاي اسبي كه سوارش را به ميان خيل سپاه دشمنان مي برد.بوي معجرهاي سوخته،موهاي سوخته،دختركي كه از گوش دريده اش خون ميچكد.بوي ماتم،بوي ناله هاي مادري كه گهواره ي خالي جگر گوشه اش را مي نگرد.بوي لب هاي سوخته

 كربلا و دردهاي عميقي كه ريشه دوانده اند در  سر تا سر اين زمين،خيمه هايي كه در آتش مي سوزند و سر نيزه هاي سنگين سپاه چند هزار نفري كه در تلالو خورشيد مي درخشند

و كربلا ميدان هنر است ، هنر شهادت

 كربلا يعني نيزه هاي شكسته و علم هاي افتاده،يعني مشك هاي سوراخ

كربلا يعني فرات هميشه عزادار ،يعني دستان بر خاك افتاده

كربلا يعني گريستن تمام نخل هاي علقمه،يعني شگفتي آفريدن در سكوت عشق

كربلا يعني ماندن دل در تل زينبيه ،يعني استجابت دعوت شهادت

كربلا يعني خورشيد بر نيزه ،صداي خرد شدن استخون ها زير سم اسبان

كربلا يعني پيكر پر پر ميان بوريا ، يعني پاره هاي دل زينب بر خاك هاي داغ و ريگ هاي تب دار

كربلا يعني واقعه ي عظيم ، اذا وقعت الواقعه .... ، يعني پيكر به خون تپيده ، يعني باران سنگ ، يعني كتاب ورق ورق ، آيه هاي درد ، آيه هاي تشنگي ، آيه هاي صورت هاي نيلي ، و ..... 

هفتاد و دو ابراهيم در آتش مي سوزند و هفتاد و دو مسيح بر صليب آويخته مي شوند . عشق در گودال سر بريده مي شود تا وحدت عاشق و معشوق معنا شود .

 اركان عرش مي لرزد اما ستاره اي فرونميريزد.كوهي از هم پاشيده مي شود و باران عقيم نمي شود هر چند حق بود كه اين چنين شود اما جهان باقي ماند مي ماند تا زمزمه هاي "اين طالب بدم المقتول بكربلا " با نداي " انا بقية الله " آرامش يابد. 

 « بسم رب الشهيد »

ياس خونين كربلا را ياد كردم        از برايش ناله ها بسيار كردم

رقيـه معني امن يجيب است        ورا با خــــــــون دل فرياد كردم

دو دستش تا به بالا برد رقيـه        ز بــــــــهر استجابت داد كردم

كوچ عاشقانه ي پرستوي كربلاي حسين عليه السلام را تا به ابد به ملكوتيان تبريك و به زمينيان تسليت عرض مي كنم .

السلام عليک يا ابا عبد الله الحسين(ع)

دستهايی دور تو حلقه می زند.

گونه های گداخته ات عطش حرف با پدر را دارند و هيچ چيز پاسخگوی اين نياز تو نيست.

صدای محزونی از خرابات شام می آيد؛

پيکر خرابه از غم تو لرزان است اما

وای بر دلهايی که به اين غم نيلوفری خنديدند!

دردانه ی سه ساله :

چه خواستنی پر گشودی و رفتی

چه زيبا عشق را درس دادی

چه عجيب صبر از تو خجل شد.

آب که سهل است

اگر هزاران ظلم می ديدی با لبخند می گذشتی

اما پدر

پدری که تا عالم باشد

هر به ظاهر مسلمانی ـ چون من - هم عزادار اوست.

بانو درياب که بی تو پابرهنه ای تنهايم

نيازمند دستان کوچک و سخاوتمندت

دستم بگير و بياموز

عاشقانه مسلمان بمانم

يا علي . التماس دعا

  اسلام عليك يا باقر العلوم عليه السلام 

سالروز ميلاد علمدار بيرق علم و دانش ، و صاحب علوم كامله برتمامي شيعيان و محبان آن حضرت تبريك و تهنيت باد.