دفعتا خبر آمد كه فدك از دست رفت و اين براي بانوي دو عالم كه تازه داغ غصب خلافت ديده بود كم غمي نبود . كارگزاران ايشان هراسان آمدند و گفتند : خليفه ما را از فدك بيرون كرده و افرادِ خود را در آنجا گماشته ؛ ايشان در بستر بيماري بودند ، رنگ و رويشان زرد بود و دستهايشان هنوز مي لرزيد ، فروغ نگاهشان رفته بود و دور چشمانشان به كبودي نشسته بود .

 فدك قريه اي بود در اطراف مدينه كه پس از مصالحه ي پيامبر (ص) با يهوديان ، يهوديان آن را به شخص پيامبر هديه مي كنند تا در امان بمانند . پيامبر (ص) آن را مي پذيرد و باغ در دست پيامبر (ص) مي ماند تا آيه ي ((وات ذالقربي حقه )) ... نازل مي شود و پيامبر به دستور صريح خداوند ، فدك را به ايشان مي بخشد . اين واقعيتي نيست كه كسي بتواند آن را انكار كند ، اگر پدرشان رسول خدا (ص) هم پيش از ارتحال همه ي مسلمانان را جمع مي كردند و سئوال مي فرمودند : فدك از آن كيست ؟ همه بي تأمل مي گفتند : فاطمه (سلام الله علیها) ، اينكه چرا حالا همه خفقان گرفته بودند و دم برنمي آوردند را هيچ كس نمي داند .

 حداقل بايد همان فقرا و مساكيني كه از اين باغ به دست ايشان روزي مي خوردند صدايشان در مي آمد . اما انگار ايمان مردم با پيامبر رخت بربست و جاي آن را رعب و وحشت و حب دنيا فرا گرفت . چه رازي بود در اين ماجرا كه ايشان را چون اسپندي از بستر بيماري خزانيد و به سوي ابوبكر كشاند؟ و فضه اين را دريافته بود . اما چه فرقي مي كند . اما چه فرقي مي كند كه فضه خادمه راز را دريافته يا نيافته باشد. كاش مردم اين راز را مي فهميدند .

 ايمانشان را طوفان حادثه برده بود ، عقلشان چه شده بود؟ فدك براي ايشان باغ و ملك نبود ، روي سكه خلافت بود و ايشان به همان محكمي كه در مقابل غصب خلافت ايستادند در مقابل غصب فدك نيز مقاومت كردند.